سخنرانی امروز پمپئو درباره رابطه ایران و القاعده یادآور سخنان کالین پاول وزیر خارجه اسبق آمریکا در سازمان ملل در فوریه 2003 است.

به گزارش سرویس سیاسی هه وال موکریان، پاول با نشان دادن شیشه ای حاوی ماده ای شیمیایی ادعا کرد که عراق دارای تسلیحات کشتار جمعی است.
این ادعا که بعدا دروغ بودن آن برملا شد، بخشی از روند پرونده سازی دولت بوش علیه رژیم عراق به منظور حمله به آن بود.
دروغ پاول به عنوان یکی از مقدمات جنگ عراق که به یک فاجعه عظیم در تمام ابعاد انجامید، بعدها به سندی از‌ رفتارهای نامسئولانه و غیراخلاقی در حوزه بین المللی تبدیل شد.
جالب اینجاست که دو سال پیش ترامپ هم پاول را یک دروغگوی رسوا نامید که باعث شد پای آمریکا به جنگ عراق باز شود.
اکنون به نظر می رسد وزیر خارجه ترامپ درست پا جای پای پاول گذاشته است.: پرونده سازی علیه ایران به منظور جنگ افروزی و بالا نگه داشتن سطح تنش در منطقه و ناکام گذاشتن راه حل های سیاسی.
تنها تفاوت پمپئو با پاول اینست، دولتش مستعجل است و نگاهش به دولت بعدی است که دستور کار فعلی را در رابطه با ایران رها نکند.
اینها نکاتی است که اجازه می دهد که ابتکار پمپئو در خانه « تکرار کمیک تاریخ » گذاشته شود.
البته این کمیک بودن به معنی بی خطر بودن آن نیست. اساس جنگ عراق بر اساس یک دروغ آشکار بود. روند پرونده سازی برای عراق البته حداقل دو سال زودتر شروع شده بود.
بر اساس خاطرات بازجوی آمریکایی صدام، بلافاصله پس از حملات یازده سپتامبر ۲۰۰۱ به وی که مسئول میز عراق در سیا بود، ماموریت داده شد تا تمام سخنرانیهای دهه گذشته صدام را تحلیل محتوا کند. با این هدف که فرازهایی که در آنها آمریکا را تهدید کرده، برجسته و سپس با لطایف الحیل به حملات نیویورک و سازمان القاعده مربوط شود.
کل این فرایند مشابه سناریوهای آشنای پرونده سازی برای مخالفان سیاسی در رژیم های اقتدارگرا توسط پلیس مخفی است.
ظاهرا آمریکا که در جهان « تک قطبی تر » بیست سال قبل خود را پلیس جهان می دانست، مشابه این رفتارها را علیه واحدهای ملی و کشورهای دشمن، بکار می برد. ترامپ که آمد با شعار بازگشت به خانه علی الظاهر در پی پایان دادن به این ماجراجوییها بود، اما در عمل و دستکم برای ایران، اینگونه پیش نرفت.
در نابهنجاری و نامشروع بودن این رفتارها تردیدی نیست. اما فقدان مشروعیت به تنهایی نمی تواند واقعیت نابرابری و بی عدالتی در روایط سلطه را تعدیل کند.
درست مانند مخالفان سیاسی که ناچارند بر روی طنابی باریک راه بروند و ضمن حفظ استقلال عملشان، مقهور پلیس سیاسی نشوند، کشورها هم باید از افتادن در تله های امنیتی و سیاسی سردمداران و زورمندان عالم اجتناب کنند.
سناریوسازی به هدف جنگ افروزی عملی شریرانه است، به همین میزان هوشیاری در برابر آن و بهانه ندادن، صرفا یک کنش عقلانی نیست، بلکه وظیفه ای اخلاقی و انسانی هم هست. ایران

انتهای پیام/

اروميه – اشنويه – بوکان – پلدشت – پيرانشهر – تکاب – چالدران – چايپاره – خوي – سر دشت – سلماس – شاهين دژ – شوط – ماکو – مهاباد – مياندوآب – نقده – بانه – بيجار – دهگلان – ديواندره – سروآباد – سقز – سنندج – قروه – کامياران – مريوان – سردشت – استان آذربایجان غربی – استان کردستان – استان ایلام – استان کرمانشاه – اسلام آباد غرب – پاوه – ثلاث باباجانی – جوانرود – دالاهو – روانسر – سر پل ذهاب – سنقر – شهرستان صحنه – قصر شیرین – کرمانشاه – کنگاور – گیلانغرب – هرسین – شهرستان آبدانان – ایلام – شهرستان ایوان – شهرستان بدره – شهرستان چرداول – شهرستان دره شهر – شهرستان دهلران – شهرستان سیروان – شهرستان ملکشاهی – شهرستان مهران – استان تهران – شهر خلیفان – شهر سیلوانه – شهر سیمینه – استان آذربایجان شرقی – استان اصفهان – استان قم – استان یزد – استان همدان – استان هرمزگان – استان مرکزی – استان مازندران – استان لرستان – استان گیلان – استان گلستان –  استان کرمان – استان قم – استان قزوین – استان فارس – استان سمنان – استان زنجان – استان بوشهر – استان تهران – استان البرز – استان خراسان جنوبی – استان خراسان رضوی – استان خراسان شمالی – استان اردبیل – استان ایلام – شهرستان اسلامشهر – شهرستان پاکدشت – شهرستان پیشوا – شهرستان تهران – شهرستان دماوند – شهرستان رباط کریم – شهرستان ری – شهرستان شمیرانات – شهرستان شهریار – شهرستان فیروز کوه – شهرستان قدس
  • نویسنده : صلاح الدین خدیو